Psychiatrie,

Visie:
Ziek zijn in je hoofd is geen pretje. Stemmen horen die er niet zijn of plotse woedeaanvallen krijgen, een diepe ellendige depressie doormaken of permanent leven met angst of waanbeelden,… het is een hele opgave voor de zieke én zijn omgeving. Volgens de Wereld Gezondheidsorganisatie WHO lijdt meer dan 15% van de wereldbevolking aan één of andere vorm van geestesziekte.
Nu is iedereen wel eens somber of in de war. En wie heeft er niet eens een dipje. Maar pas wanneer deze gevoelens in hevige mate voorkomen en je niet meer gewoon kan functioneren in het dagelijkse leven, spreekt men van psychiatrische problemen. De personen die hiermee kampen, noemen we geesteszieken of psychiatrische patiënten. Iemand die lijdt aan een geestesziekte is beperkt in zijn mogelijkheden, kan daarom minder goed functioneren en verliest op die manier een deel van zijn vrijheid. Ook de omgeving wordt blootgesteld aan vaak onvoorspelbaar, bizar, depressief en soms zelfs agressief gedrag. Dit brengt natuurlijk heel wat spanningen met zich mee.

Ook de vooroordelen van de buitenwereld zijn niet te verwaarlozen. Geesteszieken worden veelal blootgesteld aan pesterijen en verbaal geweld: “Idioot !, Gek !”. Bovendien blijft geestesziekte een taboe waar niemand graag over spreekt. Familieleden zijn vaak bang, kwaad, beschaamd of geraken zelf in de put.
Geesteszieken in ontwikkelingslanden
Deze problemen spelen nog sterker in ontwikkelingslanden. Bij de dagelijkse strijd om te overleven moet iedereen door te werken zijn eigen boterham verdienen. Geesteszieken kunnen dat niet en bovendien zijn ze door hun ziekte lastige familieleden. Daardoor is er met de geesteszieken vaak “geen huis te houden”. Geld voor een aangepaste therapie en begeleiding of de noodzakelijke medicijnen is er meestal niet voor handen. Bovendien heerst er een groter taboe op geesteszieken. Men denkt dat ze behekst zijn of door iemand vervloekt werden. Mensen zijn bang van hen en vrezen dat de zieken die in de buurt rondlopen ook de boze geesten op hen kunnen afsturen.

Door de armoede en door hun onwetendheid en hulpeloosheid verstoten vele families dan ook hun geesteszieken naar de straat. Daar dolen ze haveloos rond zonder veel contact met hun omgeving. Ze overleven van wat ze vinden in vuilnisbakken, stelen op de markt of toegeworpen krijgen van andere mensen. Doordat ze niet verzorgd worden, worden ze meestal nog zieker en nog meer in zichzelf gesloten. Velen worden agressief, krijgen vervolgens slaag op straat en worden uiteindelijk door de politie in de gevangenis gestopt. Anderen worden midden op het dorpsplein geketend aan een boom “voor hun en onze veiligheid”.
Deze mensen verdienen echter beter. Een goede verzorging is een basisrecht voor iedereen: een voedzame maaltijd per dag, een dak boven het hoofd en wat hygiëne zijn mensenrechten. Bovendien kunnen geesteszieken tijdens een opname via therapie en aangepaste medicatie gestabiliseerd worden en vaak genezen. Daarna kan er geprobeerd worden de contacten met hun familie te herstellen en een oplossing te zoeken die de zieken opnieuw een taak en een plaats geeft in het gezin. Een goede thuisbegeleiding is daarbij van belang. Caraes Nederland ondersteunt daarom een 7-tal projecten binnen de geestelijke gezondheidszorg in Azië en Latijns-Amerika. We willen dat ook de meest verstotenen onder de armen een nieuwe kans krijgen. Een menswaardig leven is een recht voor iedereen !

Projecten die Caraes Nederland ondersteunt in Indonesië:

Sahabat Kita House voor chronisch psychiatrische patiënten
Psychisch zieken worden in Indonesië doorgaans als slechte mensen beschouwd en worden door de familie verstoten. Ze belanden op straat, worden aan hun lot overgelaten en moeten als zwerver proberen te overleven. In Indonesië is er immers geen sociaal vangnet, geen sociaal zekerheidssysteem. Arme en verwaarloosde geesteszieken hebben niet genoeg middelen om zich te laten opnemen in een psychiatrisch ziekenhuis en zich op een professionele manier te laten behandelen. Daarom hebben de broeders, geïnspireerd door hun stichter en de eigen 200jarige geschiedenis van zorg voor psychiatrische patiënten, besloten om ook in Indonesië te beginnen met de opvang en zorg, speciaal van chronisch patiënten. Hen wordt, in gebouwen van een oude kleuterschool, een beschermde plek geboden, met professionele behandeling en therapie die gericht is op de terugkeer naar de samenleving. Voor de ombouw van de school en het inrichten van de therapieruimten zijn nog aanvullende middelen nodig.